ก่อนจะลืม...กว่าจะได้กอดโยชิกิ...Before I forget that...I hug YOSHIKI today!

2008/Sep/19

*โพสนี้พิมพ์ไว้ตั้งแต่เมือคืนวันที่ 18 แต่เราไม่สามารถต่อเน็ทได้ เลยต้องมาโพสวันนี้ เพราะงั้นอ่านแล้วอย่าแปลกใจกับวันที่ของเรานะคะ*

เรื่องมันเริ่มจากที่คุณเพื่อนทักชวนไปคอสประกวดในงาน X JAPAN REUNION วันอาทิตย์ที่ผ่านมา (14 ก.ย.) แล้วเราดันได้รางวัลกับเค้าด้วย ขอบคุณทุกคนที่ให้คะแนนเรานะคะ ดีใจมากตอนที่เห็นว่าได้คะแนนกับเค้าเหมือนกัน ตอนแรกพิธีกรประกาศอีกคนว่าชนะไป แต่กลายเป็นว่าพิธีกรนับคะแนนผิด เราได้ชนะด้วยอ่ะ ตอนนั้นงงสุดๆ แต่ก็ดีใจ

จากนั้นก็มาถึงวันนี้ (เมื่อวาน 18 ก.ย.) เห็นว่านัดคนที่จะไปรับ โยชิกิ กันตั้งแต่ 9 โมงเช้าที่ลิโด้ และรถจะออก 10 โมง ซึ่งเราไม่สามารถจะไปได้เพราะวันนี้เป็นวันเกิดป๊ะป๋า จะไปทำบุญเลี้ยงพระเพลที่วัดก่อน จึงได้คุยกับคุณนุ้ยที่เป็นสตาฟว่าจะตามไปทีหลัง ตอนแรกก็กะว่าจะนั่ง TAXI ไปจะได้นั่งรถบัสกลับมาพร้อมคนอื่นๆ บวกกับที่เราเองขับรถไม่ค่อยจะรู้ทาง อีกอย่างเขาบอกว่าต้องแต่งชุดคอสที่แต่งประกวดไปด้วย แต่ไอ้การที่ต้องเดินจากที่จอดรถไปที่รับโยชิกิในชุดคอสนี่ อืมมม...ไม่ค่อยอยากเลย ละลายแน่ๆ ก็บอกทักไป คุณเพื่อนบอกว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวเรากลับมาเป็นเพื่อนด้วย เอ้าเอารถไปก็ได้

เพราะงั้นพอทำบุญเสร็จตอนเช้า ก็ขับรถไปดอนเมืองโดยโทรถามทางไปตลอด แล้วก็ไปถึงจนได้แต่ปรากฏว่า ที่จอดรถของตึกสายการบินต่างประเทศมันปิด (จริงๆแล้วมันปิดทั้งตึกนั่นแหละ ไม่ได้ใช้) ต้องเอารถไปจอดที่ตึกสายการบินในประเทศ พอดีกับเจ้รินพี่สาวของทักก็ไปรออยู่ที่นั่นเหมือนกันเลยชวนไปช่วยแต่งหน้าแต่งตัวในห้องน้ำ สักพักทักโทรมาบอกว่าเนี่ยเครื่องกำลังลงแล้ว กำลังมาถึงแล้ว ...อ้าว ฉิบหายล่ะ ยังไม่ได้ไปจากอาคารในประเทศเลย สองคนก็เดินกันไป จริงๆเรียกว่าจ้ำกันไปจะถูกกว่า ว่าจะเอาของไปเก็บก่อนก็ไม่ได้เก็บกลัวไปไม่ทัน เพราะเจ้รินต้องไปทำหน้าที่สื่อด้วย พอถามทาง รปภ ก็บอกว่าต้องออกไปเดินนอกอาคาร ตรงที่เป็นฟุตบาทนั่นแหละ ไปตึกสายการบินต่างประเทศอาคาร 1...ไกลบรรลัย -_-'''...ประมาณ 1 กิโลแม้วเห็นจะได้

พอไปถึงอาคาร 1 เห็นประตูปิด เหมือนตึกร้าง...ก็เกือบๆนะเพราะไม่มีการใช้งานนิ ก็โทรถามทักว่าอยู่ตรงไหน เพื่อนบอกอยู่นอกตึกอาคาร 1 ด้านซ้ายสุด...แปลว่าอยู่ด้านไกลสุดของตึก...เอ้าเดินกันต่อสองคน จ้ำพรวดมาก พอไปใกล้ๆจะถึงปลายสุดของตึกก็โทรหาคุณนุ้ยสตาฟอีกที คุณนุ้ยบอกว่า เมื่อกี้เพิงบูม X กันไปให้เดินไปตามเสียง เราก็ไม่ได้ยินเพราะเดินมาไกล และคงอยู่ทางเหนือลม (โอ้ รพินทร์) เสียงเลยมาไม่ถึง คุณนุ้ยก็เลยบอกว่าให้เดินมาสุดๆเลย แล้วมองเห็นคนเสื้อเขียวมั้ย เราก็มองๆ เห็นหัวคุณเพื่อนมาแต่ไกล ผมชมพูเสื้อเขียว..กลายเป็นแลนด์มาร์คไปแล้วเพื่อน กรั่กๆ พอไปถึงเจ้รินก็รีบเข้าไปในอาคาร ส่วนเราก็นั่งลงหอบแดดกับเพื่อนๆข้างนอก เหนื่อยโคตรเพราะเดินแบบตามควายหายกันเลยทีเดียว...ขณะเวลาที่ออกเดินทางจากตึกภายในประเทศ ราวๆ 3 โมงเย็น

นั่งหอบสักพักเหมือนจะเห็นตากล้องช่องเจ็ด แล้วก็ตากล้องที่เป็นสื่อ ออกมาเพียบ เดินเลี่ยงหลบตามระเบียบคนแอบโดดงานที่ดี (จริงๆลางานแล้วนะ) กรั่กๆ เพิ่งได้ข่าวจากเจ้รินภายหลังว่า ป๋าโยชิกิ แคนเซิลการให้สัมภาษณ์กับสื่อที่สนามบิน บอกว่าเดี๋ยวให้สัมภาษณ์ทีเดียวเลยที่พารากอน...โอ้...

เกร่ๆ ถ่ายรูปๆ เม้าท์ๆ กันอยู่สักพัก ประมาณสัก 4 โมงเย็นเห็นจะได้ก็มีการเคลื่อนจากที่นั่งหน้าตึกไปตรงใกล้ๆขอบถนนกัน ตอนแรกก็ไปมุงๆกับเค้าด้วย สักพักก็ต้องล่าถอย...มายืนข้างหลัง เพราะด้วยความสูงขนาดเรา เข้าไปยืนในหมู่คนก็คงจะมองไม่เห็นอะไร...ใช้วิธียืนห่างๆก็คงพอจะเห็นบ้าง...แต่ว่าตอนนั้นก็ยืนรอกันอยู่นาน นานจนพลพรรคคนคอสเริ่มถ่ายรูปเล่นกัน...กลางแดด...เนื่องจากสีชุดแต่ละคนโดดเด้งแสบตา พอยิ่งโดนแดดมันจะยิ่งสวย...ยืนคนเดียวว่าเด่นสีแจ่ม พอรวมกันมันช่างไฟเขียว ไฟเหลือง(วันนี้ออกส้ม) ไฟแดง บุดดาเบลสมากมาย เอิ้กๆ ทั้งๆที่ร้อนอ่ะนะ แต่สีมันแจ่มถ่ายรูปขึ้น แต่ละคนก็ไปยืนสังเคราะห์แสงกันระหว่างถ่ายรูป พอถ่ายเสร็จหลบเข้าร่ม แล้วค่อยออกไปรับแสงใหม่เมื่อจะถ่ายรูปอีก...เอาเข้าไป กรั่กๆ

รอกันสักพักใหญ่ๆต่อมา ก็มีรถสีดำๆ แล่นมาจอดหยุดตรงข้างหน้าเพื่อนๆที่ยืนรอกันที่ริมถนน...โอ้ววว มาจอดด้วยอ่ะ เลยวิ่งเข้าไปดู...แล้วก็พบสัจธรรม กรรมของคนเตี้ย...ล่าถอยออกมายืนห่างๆแต่โดยดี เอิ้กๆ พอมองเห็นได้ลางๆ อาาา......ตอนแรกรถจอด....ต่อมาเปิดม่าน....จากนั้นสตาฟลงมาก่อน....แล้วประตูก็เปิด...เหมือนจะเห็นป๋าโยชิกิลงมาจากรถ เรายืนห่างๆ เลยเห็นแค่เส้นผมหัวทองๆไกลๆ เราก็ยืนมองอยู่ตรงที่เดิม พักใหญ่ทักเดินออกมากอดเราแน่นเลย...เพราะความปลื้มใจ *กอด* เราก็หันไปมองทางรถสีดำๆคันนั้นอีกที แอบเห็นดอกกุหลาบแดงช่อใหญ่ถูกโยนให้คนที่ยืนรออยู่ตรงนั้น โอ้ ดอกไม้จากโยชิกิ...มีคนช่วยเก็บมาให้คุณเพื่อนด้วยล่ะ ใจดีจังเลย

ไม่นานนักรถสีดำคันนั้นก็จากไป พวกสตาฟก็เรียกรวมคนขึ้นรถ...เราก็ใใใใถึงเวลาที่เราต้องขับรถอีกรอบ แอบหันไปมองคุณเพื่อนทัก ถามว่าตกลงจะไปกับรถบัสใช่ไหม ทักก็บอกว่าอื้อ คงไปกับรถบัส เพราะของก็อยู่บนรถ...เรามองสภาพเพื่อนแล้วก็เข้าใจ มันคงมากับเราไม่ไหวหรอกเนี่ย...เอิ้กๆ ก็หันไปหาเจ้ริน ที่ออกมาพอดี 'ไปเจ้ เดินกลับกัน'

ขากลับนี้ก็พยายามมองหารถแท๊กซี่ไปพลางๆ แต่ก็ไม่เจอ จนเดินไปถึงกึ่งกลางทางได้แล้ว เจ้รินเพิ่งสังเกต(สังเกตุ?) เห็นว่าบัตรเชิญสื่อที่เอามาตกหายไป สงสัยว่าจะตกหายไปตอนที่อยู่ตรงลานที่รอรถโยชิกิเมื่อกี้...ก็เดินกลับไปอีกรอบ แล้วก็สวนกับรถบัสสีแดงแรงฤทธิ์...โอ้เลือกสีได้ถูกใจเจรงงงง นับได้ 4 คัน พยายามมองๆว่าเพื่อนๆนั่งคันไหนกัน แต่ก็มองไม่เห็น เหงื่อเข้าตา...=_=

พอไปถึงที่ลาน ก็มองๆหาของที่ทำตก...ไม่เจอ เจ้รินลองดูในกระเป๋าอีกรอบก็ไม่เจอ...จนตัดใจ กำลังจะเดินกลับไปที่จอดรถอีกรอบ พอดีมีแท๊กซี่มา ก็เลยเรียกให้ไปที่จอดรถ ระหว่างทางที่นั่งรถไป เจ้รินตาดีมากมองมาเห็นของคล้ายๆของที่ทำตกไว้พอดีโอ้ววว ก็ให้แท๊กซี่จอดแล้วเราวิ่งลงไปดู ปรากฏว่าใช่จริงๆด้วย โชคดีจริงๆ จากนั้นก็นั่งแท๊กซี่ไปที่จอดรถ (ลืมคืนค่าแท๊กซี่ให้แฮะ ขออภัยเจอกันคราวหน้าเตือนด้วยน้าค้าบ)

แล้วก็นั่งรถออกมาจากที่จอด ใจตุ้มๆต่อมๆ กรูจะไปถึงม้ายยยย แล้วจะไปทันม้ายยยยยย...แล้วมันไปทางหนายยยย......ไปยังงายยยย....โทรถามทางอีกสองสามรอบให้แน่ใจ แล้วก็ไปถึงพารากอนจนได้...อีตอนไปถึงเห็นรถที่เพื่อนๆนั่งมากลายเป็นรถเปล่าๆกำลังแล่นออกจากพารากอนแล้วล่ะ ก็โทรหาน้องแป๊บที่อยู่กับทัก เพราะคุณเพื่อนดันทิ้งโทรศัพท์และกล้องไว้กับเราหมด...กรรมเวร...ก็ได้รู้ว่ากำลังจะเข้าไปในโรงหนังกันแล้ว เราก็แย่ละ ยังไม่ได้หาที่จอดเลย แต่วันนี้โชคดี มีที่จอดที่ชั้น 1 ด้วยยย โอ้ เลยรีบเข้าไปจอด แล้วก็เผ่นจากรถ ตัดผ่านกลางห้างเลย เดินวนในห้างสักพัก...เปล่าไม่ได้เดินดูของ แต่หลงทาง...ในที่สุดก็วนหาทางออกไปทางโรงหนัง จนได้

พอไปถึงโรงหนัง คนมากมายยยยย ก็กำลังจะเดินเข้าไป เจ้าหน้าที่โรงหนังไม่ให้เข้า ถามว่ามีบัตรมั้ย...เวรละสิ ไม่มีบัตรอะไรทั้งนั้น เพราะตอนที่ไปตอนเช้าสตาฟก็เช็คชื่อไปอย่างเดียว ไม่ได้ให้อะไรยืนยันไว้ เลยโทรหาน้องแป๊บถามว่าออกมารับได้มั้ย เค้าไม่ให้เข้า...น้องบอกว่าออกมาไม่ได้แล้ว เลยโทรหาคุณนุ้ยสตาฟว่าทำไงดี? แต่เหมือนเสียงจะดังมากๆ ฟังไม่ค่อยได้ยินเท่าไรแต่คล้ายๆว่าให้เข้าไปในโรงหนังได้เลย ก็เลยลองเจรจากับเจ้าหน้าที่หน้าโรงอีกที ว่าขอเข้าไปเถอะค่ะ ก็มากับพวกนั้นจริงๆ เค้าก็บอกว่าเข้าไปก็ได้แต่เดี๋ยวเจ้าหน้าที่หน้างานก็ไม่ให้เข้าอยู่ดี...อ่ะ...แง๊ หมายความว่าง๊ายยย แต่พอผ่านด่านคนแรกไปได้ก็ไหลเข้าไปได้เรื่อยๆ ก็สตาฟงานส่วนใหญ่ก็เห็นเราก็น่าจะจำได้ละนะเพราะเมื่อเช้าก็ไปมาด้วยนะ วันก่อนก็ไปประกวดด้วยนะหงุบหงับ...ไม่ให้เข้ามีงอแงจริงๆนะเอ้า...

พอเข้าไปด้วยสัญชาติญาณเราเดินไปทางด้านขวาก่อน...ปรากฏผองเพื่อนคนคอสอยู่ทางซ้ายกันหมด ต้องเดินฝ่าผู้คนที่นั่งแถวหน้าไปพลาง ขอโทษไปพลาง กลัวจะไปเหยียบใครเข้า เพราะมันมืดๆ พอไปถึง แถวสองจากข้างหน้าทางด้านซ้าย ที่ดีจัง...แต่แอร๊บบบ ไม่มีที่นั่งหง่าาา...แง๊...แต่ก็มีคนให้นั่งด้วย พยายามทำก้นเล็กสุดชีวิต นั่งเบียดๆกันไปก็ได้ไม่เป็นไร แล้วสักแป๊บสตาฟก็มาบอกว่าเดี๋ยวออกไปตั้งแถวเข้ามาใหม่ ทีนี้ก็เดินตามกันไปแล้วจูงมือกันเข้ามาใหม่แต่ไปทางขวา แถวสักที่ 4 หรือ 5 ได้ แอบเสียดายที่นั่งเดิม ไม่น่าย้ายเลย

นั่งรอกันไปสักพักพิธีกรสาวสวย...พิม ซอนย่า ก็เข้ามา คนอะไรสูงสวยได้ขนาดนี้...ตัวบางมากราวจะหักได้ คุณพิธีกรก็มาพูดคุยด้วยครู่เดียว แล้วก็ถามทุกคนว่าคนสำคัญที่จะมาวันนี้คือใครและให้ตะโกน X JAPAN พร้อมๆกันให้ดังๆ (แอบคิดว่า ไม่ค่อยได้ตะโกนว่า X JAPAN นะ ปกติตะโกนแต่ X มันเลยแอบยาว กรั่กๆ) แต่ไม่ได้คิดนานหรอกเพราะ ป๋าโยชิกิ ก็เดินเข้ามา เสียงปรบมือ ตีมือ เสียงเรียกโยชิกิ ดังลั่นเลย

ความประทับใจแรกที่เห็น โอ้โห ตัวบางจังเลย ความประทับใจสอง ใส่แว่นดำอีกแล้วแฮะ เอิ้กๆ อยากเห็นตา จากนั้นพิธีกรก็เชิญโยชิกิขึ้นเวที แล้วก็นั่งในตำแหน่งที่โดนกล้องถ่ายทอดสดบังโยชิกิพอดีพอดิบ...=_=''' ทามมายยยยย แง่มๆ กล้องพวกนี้ถึงต้องตั้งในตำแหน่งที่บังคนที่อยากมองพอดีทุกทีไปนะ...

จากนั้นพิธีกรก็เริ่มสัมภาษณ์ (คุยกันเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมดค่ะ แต่มีล่ามญี่ปุ่นมานั่งอยู่ด้วยกันเหนียว) ต่อไปนี้จะพิมพ์คล้ายๆบทละคร จะได้เข้าใจง่ายหน่อย แต่ความ จำเราไม่ค่อยจะต่อเนื่องเท่าไรเพราะงั้นบทสนทนาที่เกิดขึ้นจริงอาจจะไม่ใช่ตามนี้ เราจะเขียนตามที่จำได้นะคะ เรานี่จำมิได้ว่าถามอะไรตอนไหน (ขออภัยถ้าผิดแกรมม่า...คุณพิมจริงๆพูดถูกต้อง แต่ไอ้เรานี่แหละจำไม่ได้เอง)