ขอลัดคิวรูปเที่ยวจันทบุรีหน่อยนะคะ เนื่องจากข่าวที่ได้ฟังเมื่อเช้าเกี่ยวกับการจากไปของ Michael Jackson ค่ะ
เพิ่งได้รู้ข่าวตอนเช้า รู้สึกตกใจ แล้วก็ใจหาย เพราะเราเองก็โตมาพร้อมๆเสียงเพลงของเขาคนนี้ สาเหตุการตายคือหัวใจวายกระทันหัน ก็ขอไว้อาลัยให้กับดวงวิญญาณของ King of Pop คนนี้ May your soul rest in peace.

นอกจากนี้ยังมีคนดังอีกคนที่เสียชีวิตคือ Farrah Fawcett ดาราสาวนางฟ้าชาลี สมัยรุ่นแม่เรามั้ง เราเคยได้ยินแต่ชื่อทรงผมฟาร่า ก็เพิ่งได้รุ้ว่ามาจากเธอคนนี้ เสียชีวิตไปเมื่อคืนนี้เช่นกันค่ะด้วยโรคมะเร็ง ขอให้ดวงวิญญาณของเธอไปสู่สุขคติด้วยค่ะ

จบข่าวเศร้าสำหรับ วันนี้ 26 มิ.ย.ยังเป็นวันสุนทรภู่ อีกด้วย...เพิ่งจะรู้ตอนเย็นนี่เอง ^^;;; แหะๆ แล้วก็เป็นวันต่อต้านยาเสพติดโลกด้วยค่ะ หลายเรื่องนะวันนี้

.

.

.

แล้วขอย้อนไปเมื่อวานนิดหนึ่ง เป็นวันที่เราได้รู้สึกดีๆอีกวันหนึ่งค่ะ เรื่องยาวสักหน่อยนะเพราะเราชอบพร่ำเพ้อ จะพยายามให้สั้นที่สุดละกันค่ะ

เมื่อวานเราไปทำธุระที่คอนโด เมื่อเสร็จแล้วก็ขับรถออกมาติดไฟแดงที่แยกอรุณอัมรินทร์ ระหว่างที่นั่งเหม่อๆในรถ เพราะกำลังจะรีบไปธุระอีกที่หนึ่ง ก็ต้องสะดุ้งเพราะมีเสียงเคาะกระจกหน้ารถเราค่ะ

เด็กวัยรุ่นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถเราเขาเคาะกระจกแล้วก็ชี้ไปด้านข้างรถเราแล้วก็พูดอะไรสักอย่าง แต่เราฟังไม่รู้เรื่องค่ะ จะลงจากรถไปก็กลัวจะไปทันไฟแดง ตอนนั้นเป็นเวลาราวๆ 6 โมงครึ่งค่ะ ยังไม่มืด แล้วก็อยู่ในที่ชุมชน

ก่อนที่เราจะเข้าใจว่าหนุ่มคนนั้นบอกอะไรเรา เขาก็เดินกลับไปที่ฟุตบาท เราก็เพิ่งรู้ว่าเขาเดินมาจากร้านอาหารรถเข็นบนฟุตบาทน่ะค่ะ กำลังเตรียมโตีะจะขายของตอนเย็นมั้ง ที่ตรงร้านก็มีผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนแม่ครัวเขาก็หันมามองรถเราและหันไปถามเด็กคนนั้นว่ามีอะไร

แล้วหนุ่มคนนั้นก็ชี้มาที่รถเรา เราคงทำหน้าไม่เข้าใจมากๆ เลยเปิดกระจกตะโกนถามว่ามีอะไรเหรอคะ? คุณแม่ค้าก็เลยช่วยตะโกนบอกว่ารถเรายางรั่ว เราก็อ้อ ตายล่ะ มองดูว่าไฟคงยังไม่เขียวเลยลงจากรถไปดูยาง

แบนจริงๆด้วย เราก็หันไปตะดกนขอบคุณเด็กหนุ่มคนนั้นกับแม่ค้า ก่อนจะตัดสินใจขึ้นรถ กะจะขับกลับไปถึงบ้าน คืออย่าว่ากันเลยค่ะ เราไม่ค่อยรุ้เรื่องเกี่ยวกับรถเท่าไร ไม่แน่ใจว่าไอ้ยางแบนขนาดเนี้ยน่ะ จะไปถึงบ้านหรือเปล่า เพราะแถวนั้นไม่มีปั๊มหรือร้านปะยางเลย อ้อ บ้านเราอยู่พุทธมณฑลสาย 2 ค่ะ ถือว่าไกลจากตำแหน่งที่เราอยู่พอสมควร เรากะจะขึ้นสะพานพระราม 8วนไปขึ้นทางลอยฟ้ายาวไปถึงบ้านเลย

แต่เดชะบุญ ความหลงทิศของเรา พอขึ้นสะพานปั๊บ ก็กลายเป็นทางลงอีกฟากหนึ่งทันที่...ทำให้เราต้องตัดสินใจวนไปทางราชดำเนิน เพื่อจะมาขึ้นพระราม 8 อีกครั้ง (ยังคงดื้อด้านและโง่ต่อไป) ไม่งั้นเราก็ไม่รู้ว่าถ้าขับไปจริงๆ รถจะไปยางแตกอยู่บนทางลอยฟ้าหรือเปล่า...-_-;;;

โชคดีที่แม่โทรมาบอกว่าให้หาปั๊มเพื่อเปลี่ยนยางหรือเติมลมซะ  เราก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนจะขึ้นสะพานพระราม 8 มีปั๊ม ESSO อยู่ปั๊มหนึ่ง เราก็เลยตัดสินใจเลี้ยวเข้าไป แต่เด็กปั๊มก็บอกเราว่า พี่จะเติมลมเหรอ? ปั๊มลมเสียล่ะพี่ เราก็อ้าวตรูฉิบหายละ ทำไงดีวะ ก็เลยจอดรถลงไปดูสภาพยางว่าจะเอาไงดี

ระหว่างที่นั่งๆดูอยู่ก็มีพี่ผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อแขนยาวสีฟ้าๆ เดินเข้าถามว่า ยางแบนเหรอ? ไปเบียดอะไรมาล่ะ? เราก็ตอบพี่เขาไปว่าไม่รู้เหมือนกันค่ะพี่ เพิ่งรู้เมื่อกี้ว่ายางแบน เขาก็บอกว่าเปลี่ยนยางสิ เดี๋ยวผมช่วย โอ้ เหมือนเสียงสวรรค์ เขาก้บอกให้เราถอยรถเข้าช่องข้างๆปั๊มลม แล้วก็เปิดท้ายเอายางสำรองออกมาจากท้าย

พี่เขาก็ถามว่าเคยเปลี่ยนมั้ย? เราก็บอกว่าไม่เคยค่ะเขาก็บอกว่ามาสิเดี๋ยวสอนให้ ไม่ยากหรอก แล้วพี่เขาก็สอนเราทุกขั้นตอนโดยเป็นคนทำให้เราดูทั้งหมดเลยค่ะ ตั้งแต่ตอนเอาแม่แรงออกจากกระโปรงท้าย จนถึงตำแหน่งตั้งแม่แรง และเปลี่ยนล้อ พอเอาล้อที่แบนออกมาดูก็พบตะปูตัวเบ้อเริ่มเลยค่ะ ฝั่งมิดเลย แล่นมาได้ไงตั้งนานนะเรา

พอเปลี่ยนล้อเสร็จเราก็ขอบคุณพี่เขา และถามชื่อมาค่ะ พี่เขาเป็นคนขับแท๊กซี่ค่ะ มาแวะเข้าห้องน้ำ แล้วเห็นเราเงอะๆงะๆ เลยมาช่วยค่ะ >w<

จริงๆเราก็อยากจะให้เงินตอบแทนพี่เขาเป็นการขอบคุณและเป็นค่าเสียเสียเวลาเพราะถ้าพี่เขาไม่มาช่วยเราเปลี่ยนยางพี่เขาคงได้ไปรับผู้โดยสารแล้ว แต่ว่า...วันนั้นเราจนกรอบจริงๆค่ะ ทั้งเนี้อทั้งตัว มีอยู่แค่ 30 บาท(ที่ต้องเอาไว้ใช้จนถึงวันที่ 30 นี้ด้วย -_-;;; กรอบสนิท) ค่าเริ่มต้นมิเตอร์เรายังจ่ายไม่ได้เลย TTwTT แต่พี่เขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องเงิน หรือเรียกร้องอะไรเลยค่ะ

เราก็ได้แต่ถามชื่อพี่เขามา พี่แท๊กซี่ใจดีชื่อ สมาน ธงไธสงค่ะ (นามสกุลนี่ไม่แน่ใจว่าถูกหรือเปล่า เพราะเราฟังไม่ชัด)เราเห็นทะเบียนรถแท๊กซี่พี่เขาคือ ทพ6585 ค่ะ เราไม่ทันเห็นว่าพี่เขาอยู่อู่รถอะไร เห็นแต่เป็นรถสีแดง  ก่อนจะออกจากปั๊มเราก็ไหว้ขอบคุณพี่เขาค่ะ พี่สมานก็ยิ้มบอกไม่เป็นไร

ถือว่าเป็นวันโชคร้ายที่ทำให้เราได้รู้สึกถึงน้ำใจคนไทยนะคะ ทั้งเด็กหนุ่มคนนั้นกับแม่ค้าร้านขายอาหาร กับพี่สมาน ถ้าไม่ได้ทั้งสามคนนี้เราคงติดแหง่กอยู่แถวนั้นอีกนาน

ขอบคุณน้ำใจของคนไทยอีกครั้ง ณ ที่นี้ด้วยค่ะ ถือเป็นความโชคดีที่ได้เจอคนดีๆ ในวันที่เราโชคร้ายละค่ะ