ณ.ร้านสัตว์เลี้ยงเค้าท์ D
บนโต๊ะน้ำชากลางร้านสมุดเล่มหนาปกแดงวางอยู่ บนหน้าปกมีตัวหนังสือเขียนไว้สองบรรทัดด้วยสีแดงที่เข้มกว่าสีปก
บันทึกประจำวันของเท็ตจัง
ห้ามอ่าน!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ยังจะอ่านอีก!!! เดี๋ยวข้ากินซะหรอก
.
.
.
.
.
.
.
.
แน่ะ!! ห้ามไม่ฟังก็ตามใจ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
คืนวันที่ 27 เดือนวัว
เมื่อวานเค้าท์ D บอกว่าจะพาพวกเราไปเปิดหูเปิดตาในเมืองมนุษย์ เชอะ! ข้าไม่เห็นจะอยากไปเลยแต่คนอื่นๆก็ตกลงจะไปกัน ข้าเลยต้องไปเตรียมเสื้อกางเกงชุดใหม่ไว้ใส่ ตอนเย็นเมดูซ่าน้องกิ้งก่าแวะมาหา ข้าเลยขอให้ช่วยดูทรงผมให้ เมดูซ่าว่ามันยาวไปแล้วก็หาทางช่วยข้าเล็มผม กว่าจะกลับไปก็ดึกพอดู ส่วนตัวข้าเองนั่งเล็มผมที่ยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงของข้าให้เข้าที่เข้าทาง กับนั่งเขียนลายเสื้อตัวใหม่ที่จะใส่ไปวันพรุ่งนี้ จนถึงตีสี่ ท่านจีมูร์ก็ไล่ให้ไปนอนเดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงเที่ยว แง่มไอ้ข้าล่ะก็ยังไม่ค่อยพอใจทรงผมเท่าไร แต่เอาวะนอนก็ด้ะ
วันที่ 28 เดือนวัว
ท่านจีมูร์ปลุกข้าตั้งแต่เช้าแต่ข้าไม่อยากจะลุกจนท่านจีมูร์ต้องมานอนเป็นเพื่อนอีกรอบ...แล้วก็เอาตัวเบียดๆข้าจนตกเตียงตื่นจนได้ จากนั้นข้ากับท่านจีมูร์ก็รีบไปยังคอนของนกชวาที่เค้าท์ D รออยู่กับเพื่อนๆ กำลังแต่งตัวกัน ข้าเลยแว่บไปจัดเสื้อผ้าทรงผมให้เรียบร้อยด้วย
พอเสร็จเราก็ออกเดินทาง กินเวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงสถานที่ที่เค้าท์ D บอกว่าจะพามาเที่ยว แล้วก็รับโดร่าจังที่ไปรออยู่ก่อนมาสมทบกัน จริงสิ วันนั้นที่ไปด้วยกันก็มี
เค้าท์ D
เจ้าของร้านสัตว์เลี้ยงในไชน่าทาวน์ที่เป็นที่อยู่ของพวกเรา ชอบกินขนมหวานเป็นชีวิตจิตใจ
จนตัวเองเกือบจะกลายเป็นของหวานของข้าร่างก่อนไปซะแล้ว...อีกนิดเดียวแท้ๆ เสียดาย...
พีจัง 
นกน้อยตาหวานชื่อสายพันธุ์อ่านยาก เค้าท์ D เคยบอกอยู่สองสามรอบแต่จำไม่ได้สักที
รู้แต่ว่ามาจากชวา ร้องเพลงเพราะมากๆ แต่ต้องรอเที่ยงคืนและบรรยากาศเป็นใจพีจังถึงจะร้องเพลง
เมดูซ่า
กิ้งก่าเผือกตัวงาม เค้าท์ D บอกว่าห้ามเปิดตาเด็ดขาดเพราะดวงตางามๆฆ่าคนได้...
แต่ว่าข้าแอบเห็นเมดูซ่าเปิดตาอยู่หลายครั้งเหมือนกัน
ก็น่าเห็นใจเพราะนอกจากจะเดินไม่ได้แล้วยังต้องปิดตาอีก
วันนี้จะมีมนุษย์ตายไปสักคนสองคนคงไม่เป็นไร
ไดรเซห์น 
โดเบอร์แมนอดีตสุนัขทหาร ชื่อจริงแปลว่า 13 มีชื่อเล่นว่าโดร่าจัง
หมอนี่วินัยเป็นเลิศ โดยเฉพาะวินัยการโพส เท่ทุกท่า
พอปลดประจำการจากกองทัพเยอรมันเค้าท์ D เลยรับมาไว้ที่ร้าน
มังกรแดง ชูโค
มังกรใต้ คานัน
มังกรโศภิต จุงเรย์ 
มังกรสามหัวสามวิญญาณในร่างเดียว เพราะเกิดจากความต้องการ
ของคนเลี้ยงสามคนแท้ๆคือเค้าท์ D เด็กๆ แล้วก็เจ้าตำรวจบ้านั่น
อยู่เฉยๆน่ะก็ดีหรอก อย่าให้สามหัวนั่นทะเลาะกันเชียว
สะเทือนทั้งแผ่นดิน ขนาดเค้าท์ D ยังแทบเอาไม่อยู่
เท็นจัง
จิ้งจอกเก้าหางที่แปลงร่างได้ตามใจเจ้าของ และยังทำหน้าที่สวดส่งวิญญาณได้อีกตะหาก
ข้าชอบรสนิยมการแต่งตัวของหมอนี่นะแต่เห็นเค้าท์ D ขมวดคิ้วทุกทีไปสิน่า
ท่านจีมูร์
วันนี้ท่านแต่งเป็นมนุษย์ได้เนียนจริงๆ ดูเหมือนมนุษย์ธรรมดาทั่วไปใช่มั้ยล่ะ
แต่นั่นน่ะร่างแฝงเพื่อให้คนตายใจเท่านั้นแหละจริงๆก็คือสมเสร็จตัวกินฝันนั่นเอง
เลยแฝงตัวเข้าไปเอาฝันของมนุษย์พวกนั้นมากินได้ไงล่ะ
ตัวสุดท้ายก็ข้า โต่วเทสือ
เค้าท์ D ชอบเรียกข้าว่าเท็ตจัง ข้าเป็นสายพันธุ์ผสมระหว่างแพะกับเสือ
ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ข้ามารักกันได้ไง แต่ว่าเลือดทางเสือคงจะแรง
เพราะข้าชอบกินมนุษย์เป็นอาหารหลัก ยิ่งงามๆยิ่งน่าเจี๊ยะ *รอยน้ำลายหยดสามแหมะ*
เอาล่ะถึงไหนแล้วนะ อ้อ ไปถึงงานตะวันก็เลยหัวแล้ว ทุกตัวที่เข้าไปถึงต่างก็ตื่นตาตื่นใจกับมนุษย์มากมายที่มาชุมนุมกัน เค้าท์ D บอกว่าวันนี้มีงานขายการ์ตูนกับข้าวของมากมายที่ทำด้วยมือ ทำด้วยใจ กับการประกวดแต่งตัวตามการ์ตูนที่ชอบด้วยล่ะ มิน่าข้าเห็นมนุษย์หลายคนแต่งตัวสวยๆ แปลกๆ เต็มเลย พวกข้าเลยดูกลมกลืนไปเองโดยธรรมชาติ ตอนเข้าไปในงานท้องข้าเริ่มร้องแล้วล่ะ ข้าเห็นเค้าท์ D เตรียมเค้กมากล่องนึง แต่ท่าทางกล่องเล็กๆแค่นั้นจะไม่พอกิน
พวกเราจึงต้องปากกัดตีนถีบหาอาหารรองท้องไปก่อน งานนี้มนุษย์มาชุมนุมกันเยอะแยะไม่ต้องลำบากไปหาแถมแค่พอเห็นน้องกิ้งก่าเมดูซ่า เข้าไปเท่านั้นคนก็มารวมตัวกันรอบๆน้องกิ้งก่า
แล้วยังมีพีจังนกชวา สะบัดปีกร่ายรำเรียกมนุษย์มาชุมนุมกันได้เยอะแยะ จนข้าตาลาย ข้าก็เลยปล่อยให้น้องนก น้องกิ้งก่าเลื้อยอยู่แถวนั้นกับเค้าท์ D แล้วก็แอบแว่บไปเดินๆหาดูว่ามีมนุษย์คนไหนน่ากินมั่ง คนเยอะๆแบบนี้พอจะมีตัวเลือกได้บ้าง แต่เลือกยากจริงๆ
คนนี้บอกว่าชื่อเบงเคย์ กลิ่นหอมน่าอร่อย
เด็กคนนี้มาร์ลีน ท่าทางเนื้อจะนุ่ม
โอ้ยยยเลือกยาก...น่าอร่อยไปหมด หันไปหันมา ก็เจอเจ้าคนนี้ 
บอกว่าชื่อคาดาจ กำลังจะพาแม่จ๋ากลับบ้าน แม่จ๋าของหมอนี่หน้าตาแปลก ข้าก็เลยขอดูแม่จ๋าของคาดาจหน่อย แต่ท่าทางจะหวงมากไม่ยอมให้ข้าดูดีๆ ต้องใช้กำลัง ฮึ่ม แฮ่
พอข้าแย่งมาได้แค่นั้นแหละ ก็ร้องไห้งอแงว่าให้ เอาแม่จ๋าของคาดาจี้คืนมานะ 
แม๊ะ ข้าก็แค่ขอดูนิดเดียว แม่จ๋าของเจ้านี่หน้าตาเป็นกล่องดำๆเหลี่ยมๆ ชื่อเจ๊โนว่า ข้าจำได้ว่าแม่ของมนุษย์หน้าตาไม่น่าจะเป็นเหลี่ยมๆแบบนี้นี่นา ข้าดูไปได้หน่อยเดียวก็รำคาญเสียงร้องไห้ของคาดาจี้ ก็เลยส่งต่อให้ท่านจีมูร์
เจ้านั่นเลยหันไปตะแง๊วๆท่านจีมูร์ขอแม่จ๋าคืน
แล้วก็ตกลงยอมแลกความฝันให้ ท่านจีมูร์ก็เลยคืนแม่จ๋าให้เจ้านั่นไป 
แล้วท่านจีมูร์ก็เลยสบายไปหนึ่งอิ่ม... ข้าสิยังไม่ได้สักคำ
เลยต้องเดินหาเหยื่อต่อ แล้วก็เจอเด็กคนนี้ 
เด็กอะไรไม่รู้เป็นมนุษย์แท้ๆดันพูดภาษาปลาทองได้
แต่ท่าทางเด็กนี่ก็ระแวงข้าอยู่เหมือนกัน สายตาไม่ไว้ใจข้าเท่าไร ต้องรีบกินก่อนจะทันรู้ตัว
ยังไม่ทันจะได้ลงเขี้ยวลงเล็บ เสียงเค้าท์ D แว่วๆมาเรียกให้ไปรวมกัน ข้าก็เลยต้องปล่อยเหยื่อชิ้นงามให้หลุดรอดมือไป แง่มมม...เจ้าเด็กปลาทองเลยรีบชวนเพื่อนปลาทองอีกคนกลับบ้านไปด้วยกัน จิ๊ อด!
พอไปถึงเค้าท์ D บอกว่าเราจะย้ายทำเลกัน เพราะว่าอยู่ที่เดิมนานๆแล้วเดี๋ยวพวกเราจะเฉามือมนุษย์ น้องกิ้งก่าเริ่มเฉาแล้วเห็นมั้ย ท่านเค้าท์เลยอนุญาตให้น้องกิ้งก่าเปิดตาได้
ระหว่างที่กำลังจะย้ายที่นั่นเอง น้องกิ้งก่าก็ได้พบ Chii สาวน้อยคอมพิวเตอร์ เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานเพราะน้องกิ้งก่ามัวแต่ปิดตาอยู่เลยมองไม่เห็น จริงๆข้าเห็นสาวน้อยคนนี้มาใกล้ๆอยู่นานแล้วล่ะ กำลังคิดอยู่เชียวว่าน่าอร่อย แต่ไม่ใช่มนุษย์ท่าทางจะกินไม่ได้...ผ่าน
คุยกันอยู่ได้พักใหญ่เราก็ได้ย้ายที่กันมุ่งหน้าไปยังสวน...แต่ ไปไม่ถึงเพราะคนเยอะ เลยลงบันไดมาข้างหน้าแทน
โดร่าจัง เรียก จัดแถ้ว!นับ!1! 2! 3! 4! 5! 6! 7! 8! เจ็ดตัวกับอีกหนึ่งคน ครบครับพ้ม!
เกร่ไปเกร่มาแถวนั้นได้อีกสักพักเค้าท์ D ก็ต้อนพวกเราเข้าไปนั่งพักผ่อนข้างใน อ๊ะ เค้าท์ D เรียกกินข้าว เอาไว้แค่นี้ก่อนละกัน ไว้ข้ามาเขียนต่อ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เหมือนลมจะรู้พัดหน้ากระดาษในบันทึกปิดลง วางสงบนิ่งเหมือนไม่เคยถูกเปิดอ่าน...จุ๊ๆ อย่าเอ็ดไปล่ะ เดี๋ยวไม่ได้อ่านต่อนะเอ้อ
